Yagya: Will I Dream During The Process?

Liefhebbers van dubtechno wisten al langer dat Yagya prachtige muziek maakt. Zijn album Rhythm Of Snow uit 2002 staat bij sommigen op eenzelfde hoogte als de platen van Basic Channel of Deepchord. Zoals wel vaker met die anonieme dubtechno is er niet veel bekend over de man. Hij komt uit IJsland en maakte onderdeel uit van het Thule Musik collectief dat dubgerelateerde elektronica uitbracht, tot ze er in 2002 mee stopten. Gelukkig kregen de jongens van het Groningse Sending Orbs hem zover om zijn tweede album bij hen uit te brengen.

Will I Dream During The Process? is loom, uitgestrekt en licht korrelig. Typisch geval van dubby dus. Alleen is het wat zoeter en smeuïger dan de meeste dubtechno. De dommelende ritmes worden vaak overspoeld door plakkerige synthesizers. Die neuriënde vrouwenstem op We Lose Ourselves neigt naar kitsch (zie ook: de hoes), maar de andere negen nummers balanceren prachtig tussen opstijgende synth-wolken en gewichtige bassen.

Nog sterker dan bij zijn vorige album komen hier dubtechno en Kompakt-techno prachtig samen, terwijl het eigenlijk twee tegengestelden zijn. Die eerste wilt de diepte in, richting die subbassen, kraakjes en gitaarakkoorden die steeds om elkaar heen kronkelen. Bij Kompakt willen ze omhoog, de zwaartekracht ontwijken om een smetteloze droomwereld binnen te zweven. Op dit album klinken zowel die hemelbestijgende synths als die onverwachte echobassen uit het ondergrondse. Op de beste momenten klinkt het alsof Kaito heeft samengewerkt met Maurzio.

Hoe vaker je luistert, hoe meer de nuances opvallen. Yagya heeft lang gewerkt aan een ingenieus bouwwerk dat ondanks de tegenstrijdige krachten in evenwicht blijft. Onder de monotone synth van het openingsnummer Wind And Thunder druppen langzaam bassen, steeds gelijkmatiger, totdat ze een slepend Deepchord-achtig ritme vormen dat uiteindelijk wegzakt in de echo. Dat gebeurt heel geraffineerd. Net zoals er op Their Blood Is Black and Yellow uit zweverige synths opeens een loom ritme tevoorschijn komt waarna het hele gevaarte verdwijnt in een woud van echo’s. Of zoals de vettige bassen en akkoorden van Change zich wentelen in Rhythm & Sound-achtige delay.

Uiteindelijk blijken de dubby elementen het album ook op de langere termijn boeiend te houden. Daarin zitten de details verborgen die dit tot zo’n heerlijk spannend album maken. Toch is de combinatie met dromerige Kompakt-geluiden een frisse insteek die de puristische dubtechno-scene goed kan gebruiken.