Yagya: Will I Dream During The Process?

Er zijn mensen die al smelten – wat zeggen we, kláárkomen, bij het horen van de woorden ‘IJslandse’ en ‘elektronica’. Ook wij zijn er niet vies van. Eens om de zoveel maanden – vooral in de winter durven wij ons ook wel eens te warmen aan de elektro(nica)pop van o.a. Ölvis, Ampop, Kippi Kaninus en 7oi uit het vriesvak halen, meestal met een boek van de IJslandse Nobelprijswinnaar Haldór Laxness op schoot. Daarom voelt het vandaag ook een beetje vreemd aan het – kreunend onder een loden zon - te moeten hebben over de laatste cd van Yagya, aka Aðalsteinn Guðmundsson. ‘Will I Dream During The Process?’ is tevens de vijfde release van het Nederlandse label Sending Orbs. Aðalsteinn Guðmundsson wordt dit jaar dertig en is al een half leven actief in de muziek. Niet alleen als Yagya, maar ook als Plastik en (vooral) als Steini heeft hij al een hele reeks releases op zijn naam staan. Daarnaast maakte hij ook deel uit van het IJslandse Sanasol.

‘Will I Dream During the Process’ is de opvolger van ‘Rhythm of Snow’, dat in 2002 verscheen op het intussen ter ziele gegane Force Inc.. Op dit debuutalbum was heel goed te horen dat Yagya een trouwe afnemer was van de releases van Basic Channel, een ander Duits label dat in ’93 werd opgericht in Berlijn en op haar beurt weer heel sterk beïnvloed werd door de house- en technopioniers uit Chicago en Detroit. Ook al kreeg ‘Rhythm of Snow’ veel lovende commentaren en leverde het Yagya een hele schare fans op, tegelijk was er de kritiek dat hij net iets te veel leentjebuur had gespeeld bij Wolfgang Voight en diens ‘Gas’-project. Daar was wel iets van aan: beide maakten ze een plaat vol stemmige, bezwerende minimale house en techno, doorspekt met natuurgeluiden, en met aandacht voor zoete melodieën. Maar origineel of niet, de kwaliteit van de tien tracks op ‘Rhythm of Snow’ was van een dermate hoog niveau dat de meest genadeloze critici meteen de mond werden gesnoerd.

‘Will I Dream During the Process’ is het logische vervolg op het Yagya-debuut van vier jaar geleden. Guðmundsson gaat verder op de ingeslagen weg, maar is er intussen in geslaagd een persoonlijkere stijl te ontwikkelen. Net als op zijn eerste album probeert Yagya ook hier de schoonheid, maar ook het mysterie van de ons omringende wereld, met in de eerste plaats de natuur en de elementen, te vatten en te verklanken in sfeervolle, gelaagde muziek. En ook al wil hij geen moeilijke, ondoorgrondelijke of pretentieuze plaat maken, toch geeft deze cd pas na ettelijke luisterbeurten haar schoonheid prijs. Wie ‘Will I Dream…’ oppervlakkig beluistert, zal dan ook niet meer horen dan een vlak, mat en eentonig geheel. Het is echter zoals een nachtwandeling, waarbij je aanvankelijk geen steek ziet tot je ogen gewend raken aan het duister. De schoonheid van de plaat - de beats, de bassen, hier en daar een zwoele stem - het zit onder de buitenste laag, die wordt gevormd door zweverige synthesizers en echo-effecten.

Tien tracks telt deze plaat, en geen één blijft onder de zes minuten. Geen nood, zolang er genoeg gebeurt in de nummers is dit zelfs een pluspunt. De meeste composities klinken gelukkig voldoende fris en spannend om onze aandacht erbij te houden. In de andere gevallen (die zijn gelukkig erg schaars) is de verleiding soms groot om de skip-toets op te zoeken, maar eerlijk gezegd raden we u dat niet aan. Wat deze cd ondanks enkele dipjes zo sterk maakt is de heerlijk relaxte flow, die als een rode draad doorheen het frisse (maar tegelijk verfrissende) album loopt.

Of men bij Sending Orbs champagne ontkurkt heeft toen men Yagya wist te strikken, weten we niet, feit is alvast dat we het niet verwonderlijk vinden dat uitgerekend dit label en deze artiest elkaar gevonden hebben. Met ‘Will I Dream During the Process’ breien zowel Sending Orbs als Yagya alleszins een vervolg aan hun respectieve succesverhalen, weten ze onze zinnen te prikkelen en ons, arme stervelingen, weer aan het dromen en het fantaseren te zetten.